๑۩۞۩๑ به نگاه مشتاق من خوش آمدی ๑۩۞۩๑

حسن شماعي زاده يكي از مطرح‌ترين و جريان سازترين خوانندگان و آهنگسازان 30 سال اخير مى‌باشد كه در طي اين دوران همواره موسيقي پاپ به نوعي تحت تاثير وي قرار داشته است. او متولد اصفهان بوده و در 16 سالگي به تهران آمد.در سال 1345 وارد راديو شده و در اركسترهاي جاز،پاپ و جوانان شروع به كار كرد و همزمان با چندين  اركستر اسپانيايي همكاري نمود و در كلاب‌هاي شبانه تهران نيز به نوازندگي پرداخت.
او آهنگسازي را از سال 1351 آغاز كرد و پس از آن از سال 1352 شروع به خوانندگي نمود. تسلط و تكنيك بالاي حسن شماعى‌زاده در خوانندگي و هوش و نبوغ ذاتي وي در شناخت سلائق مخاطب باعث شد كه او به سرعت مورد توجه مردم و اساتيد موسيقي قرار گرفته و به خواننده تراز اول تبديل گردد، بصورتي كه در يك نظر سنجي كه از 50000 نفر از مردم و كارشناسان، توسط مجله زن‌روز صورت گرفت، به عنوان بهترين خواننده سال برگزيده مى‌شود.در زيرتصوير مجله زن روز آمده است.

*براي مشاهده عكس و متن بالا در اندازه بزرگ روي آن كليك كنيد*

اين موفقيتهاي چشمگير باعث گرديد كه برخي از كمپانى‌ها و خوانندگان با خواندن وي به مخالفت پرداختند و حتي در مقطعي هزينه‌هاي بسياري را در مطبوعات صرف اين مسأله نمودند، زيرا از طرفي كمپانى‌ها نگران درآمدهايشان بودند و از سوي ديگر خوانندگان يك رقيب جدي را در مقابل خود مى‌ديدند كه با قدرت و تسلط بالا، پا به ميدان گذاشته بود. اما به دليل حمايت و پشتيباني مردم اين حملات و دشمني ها نتوانست كوچكترين مانعي در برابر موفقيت روز‌افزون وي ايجاد كند و همين علاقه‌ وافر مردم به صداي حسن شماعى‌زاده باعث ماندگاري وي در عرصه‌ي خوانندگي در طي 30 سال گذشته گرديد و او همواره يكي از پولسازترين و جريان‌سازترين خوانندگان سالهاي اخير بوده و هست.
حسن شماعي زاده به چندين ساز آشنايي كامل دارد و در استانداردهاي بين‌المللي يك نوازنده سطح بالا به حساب مى‌آ‌يد. او خواننده‌ي توانا و با تكنيك است كه به نظر بسياري از اساتيد موسيقي، يكي از مسلط‌ترين خوانندگان ايراني مى‌باشد.
او در كنار خوانندگي، آهنگسازي مؤلف و صاحب سبك است كه تعداد بسياري از آهنگهي ماندگار 30 سال گذشته كه توسط خوانندگان بزرگي همچون گوگوش، داريوش، ابي، معين، هايده، ويگن و .... اجرا گرديده، ساخته و پرداخته وي بوده و موسيقي پاپ ايران بخش بزرگي از اعتبار خود را مديون ساخته‌هاي درخشان او مى‌باشد.

دو ديوانه با هم گفتگو ميكردند. اولي: اگر گفتي فرق كلاغ چيه؟ دومي: خوب معلومه! اين بالش از اون بالش مساويتره!

-رئيس: خجالت نميكشي تو اداره داري جدول حل ميكني؟ كارمند: چكار كنيم قربان، اين سروصداي ماشينها كه نميذاره آدم بخوابه!

مردي در خانهاي ميرود و از پسر صاحبخانه طلب آب ميكند. پسر كاسهاي پر از آب آورده، به دست مرد ميدهد. ناگهان كاسه از دست مرد ميافتد و ميشكند. مرد خجل و شرمنده شروع به عذرخواهي ميكند. پسرك هم براي اينكه دل او را به دست آورد ميگويد: عيب نداره، به بابام ميگم يه كاسه ديگه واسه سگمون بخره!

-طرف برف پاكن ماشينش رو روشن ميکنه هيپنوتيزم ميشه

-طرف ماشينش تو برف گير ميكنه زنجير نداشته سينه می زنه.

-به يک آدم عاقلی ميگن با بالش جمله بساز ميگه رفتم شکار يه پرنده ديدم با تفنگم زدم به بالش. ميگن با اين بالش نه، با اون بالش. ميگه خوب رفتم شکار يه پرنده ديدم با تفنگم زدم به اون بالش . ميگن بابا تو ديگه کی هستی ، اصلا بيخيال، ببين بيا با تشک جمله بساز. ميگه رفتم شکار يه پرنده ديدم تو شک بودم بزنم به اين بالش يا اون بالش

-به يکی میگن با توله سگ جمله بساز میگه: طول سگ ضرب در عرض سگ مساویست با مساحت سگ!

يه يکی ( نميگم کی بوده )زنگ ميزنند، پيغام گيرش ميگويد : با عرض سلام. لطفا بعد از شنيدن سوره بقره پيغام خود را بگذاريد!!!!!!!!

-يه روز غضنفر رو ميگيرند ميبرند کلانتري . غضنفر ميگه منو واسه چي گرفتيد ؟ جناب سروان ميگه : واسه عرق خوري . غضنفر ميگه : پس چرا نميار يد بخوريم ؟!

-ترکه رئيس فدراسيون شطرنج ميشه . ميگه از فردا فيل حق نداره اسبو بزنه . بجای وزير هم مهره ی خرو ميذاريد!

-غضنفر میره دستشوئی زنانه میگیرنش میگن کوری نمیبینی زنونست ؟ میگه من چکار کنم اونجا نوشته زنا نه ، اونطرف هم نوشته مردا نه .

-تركه چهار تا قالب صابون ميخوره که به مرز خود كفایی ( خود کف آیی ) برسه!

-يه روز یه لره میره پیشه خدا میگه : خدایا چیکار کنم که از ترکا خر تر باشم . خدا میگه : برو تو بیابون شنا کن

زندگی زیباست

نه به زیبایی حقیقت

حقیقت تلخ است

نه به تلخی یه جدایی

و

جدایی سخت است

عشق کدوم غریبه یه دفعه به جونت افتاد

چی شد که خیلی ساده عشقمو بردی از یاد

قلبمو بی تفاوت له کردی زیر پاهات

گول نگاتو خوردم یا که فریب حرفات

آهای خبر نداری دلم داره میمیره

همدم بی کسی ها تو بی کسی اسیره

بهش بگین هنوزم جاش خالیه تو خونم

بگین هنوز داد میزنم درد و بلات به جونم

آهای خبر نداری دلم داره میمیره

همدم بی کسی ها تو بی کسی اسیره

بهش بگین هنوزم جاش خالیه تو خونم

بگین هنوز داد میزنم درد و بلات به جونم

رفتی از اینجا اما بدون نرفتی از یاد

اما وقتی رفتی کی واست دست تکون داد

هرکی منو میبینه بهم میگه دیوونه

دیوونه تو هستم دردوبلات به جونم

آهای خبر نداری دلم داره میمیره

همدم بی کسی ها تو بی کسی اسیره

بهش بگین هنوزم جاش خالیه تو خونم

بگین هنوز داد میزنم درد و بلات به جونم

d

تنگه غروبه خورشید اسیرهی

d e gm

می ترسم امشب خوابم نگیره

d

سیاهی شب چشمامو وا کرد

d e gm

ستاره من تو رو صدا کرد

d#

باز مثل هرشب از دیده پنهون

d e d

یه مرد عاشق با چشم گریون

d#

آواز می خونه از پشت دیوار

d e d

کی خوابه امشب کی مونده بیدار

d#

چرا شب ما سحر نمیشه

d e d

گل ستاره پرپر نمیشه

توشهر خورشید یه قصر نوره

d e f

راه من و تو امشب چه دیره

(ریتم:فکس         داریوش:تنگ غروب)

هوا بد جوری سرد بود,ساعت حول و حوش 4بعد از ظهر بود و سوز سرما گوشهای آدمو چنگ میزد.

چند قدم جلوتر یه زن با چادر مشکی کنار خیابون نشسته بود.زمین از بارونی که تا چند ساعت قبل می بارید کاملا خیس بود,یه کارتن گذاشته بود زیرش و هرکی از جلوش رد میشد التماسش میکرد که بهش کمک کنه,بچه اش هم کنارش بود 3-4سال بیشتر نداشت,دستهای بچه از شدت سرما ورم کرده بود و حسابی سرخ شده بود ,صورتش دیگه از شدتسرما به کبودی میزد و مادرش هر چند دقیقه یه بار چادرشو رو سر بچه می انداخت اما اون فقط چند دقیقه بهد می اومد بیرون و سوز سرمای

بی رحم به صورتش چنگ میزد .

دستمو تو جیبم چرخوندم یه صد تونی کهنه مچاه تو دستم آماده کردم چند قدم مونده بود برسم صد تومنی مچاله رو از جیبم در آوردم که یکدفعه یه خانم با دوتا بچه یه

پسر بچه 4-5ساله و یه دختر بچه 3-4 ساله جلوی اونا وایستادن,پسره به مادرش گفت:مامان میتونم کلامو بدم به این بچه ,مادرش یکم یکه خورد .می خواست بگه نه

ولی گفت آره پسرم و پسر بچه کلاهش رو از سرش درآورد ئ داد به اون خواهرش هم شال گردنشو به کودک داد به کودکی که میبایست مثل آنها دارای خانه و زندگی می بود .

من وقتی این صحنه رو دیدم واقعا پاهام قفل شده بود و نمیتوتنستم حرکت کنم ,در حالی حس غریبی تموم بدنم را فرا گرفته بود و اشک در تو چشمام حلقه زده بود

دوتا موضوع ذهنمو مشغول کرده بود :

اول اینکه در خواست کمک کودکی که سردش بود واقعا بی ریا و از روی نیاز بود حتی اگر بچه کلمه ای به زبون نیاورد.

دوم اینکه کودکی که کلاهشو به اون داد به خاطر اینکه هنوز به در گیری های دنیای شبه مدن آلوده نشده به خوبی این درخواست صمیمانه رو میفهمید و چون خودش

هم پاک و بی آلایش بود بهترین پاسخ رو به اون داد.

پس کاش ما کمی از بچه ها یاد بگیریم که ...